بحر هم می رود از خود چو هوا بیش شود

راحت اندیش مباشید که در وادی عشق

وحشت آرام شود آهو اگر میش شود

گفتگو کم کن اگر عافیتت منظور است

نکشی پای ز دامان تغافل که شرار

رفته باشد ز نظر تا قدم اندیش شود

رشته سازکرم نغمه ندارد بیدل