د ل آب گردد و جام جهان نما نشود

ز تیر ه بختی خود میل در نظر دارد

به خاک پای تو هر دیده ای که وانشود

چه ممکن است که در بوته گداز وفا

برون سایه گل خوابگاه شبنم نیست

سرم به پای بتان خاک شد چرا نشود

توان شد آینه بحر عافیت چو حباب