چه ممکن است رود داغ بندگی ز جبین

به ناخنی که بریدند عقده وا نشود

چنان به فقر ز دام تعلق آزادیم

که عرض جوهر ما نقش بوربا نشود

زمین فلک شود وآدمی خدا نشود

تقدس تو همان بی غبار پیدایی ست

گل بهار تو را رنگ رونما نشود