زمین فلک شود وآدمی خدا نشود

چنان به فقر ز دام تعلق آزادیم

که عرض جوهر ما نقش بوربا نشود

چه ممکن است رود داغ بندگی ز جبین

تقدس تو همان بی غبار پیدایی ست

گل بهار تو را رنگ رونما نشود

به ذوق گوشه چشمی ست سرمه سایی شوق