تقدس تو همان بی غبار پیدایی ست

که عرض جوهر ما نقش بوربا نشود

چه ممکن است رود داغ بندگی ز جبین

زمین فلک شود وآدمی خدا نشود

گل بهار تو را رنگ رونما نشود

به ذوق گوشه چشمی ست سرمه سایی شوق

غبار ما چه خیال است توتیا نشود