گل بهار تو را رنگ رونما نشود

چه ممکن است رود داغ بندگی ز جبین

زمین فلک شود وآدمی خدا نشود

تقدس تو همان بی غبار پیدایی ست

به ذوق گوشه چشمی ست سرمه سایی شوق

غبار ما چه خیال است توتیا نشود

چو سبحه آنقدرم کوته است تار امید