به ذوق گوشه چشمی ست سرمه سایی شوق

زمین فلک شود وآدمی خدا نشود

تقدس تو همان بی غبار پیدایی ست

گل بهار تو را رنگ رونما نشود

غبار ما چه خیال است توتیا نشود

چو سبحه آنقدرم کوته است تار امید

که صد گره اگرش واکنی رسا نشود