غبار ما چه خیال است توتیا نشود

تقدس تو همان بی غبار پیدایی ست

گل بهار تو را رنگ رونما نشود

به ذوق گوشه چشمی ست سرمه سایی شوق

چو سبحه آنقدرم کوته است تار امید

که صد گره اگرش واکنی رسا نشود

به غیر سرکشی از ابلهان مجو بیدل