چو سبحه آنقدرم کوته است تار امید

گل بهار تو را رنگ رونما نشود

به ذوق گوشه چشمی ست سرمه سایی شوق

غبار ما چه خیال است توتیا نشود

که صد گره اگرش واکنی رسا نشود

به غیر سرکشی از ابلهان مجو بیدل

که نخل این چمن از بی بری دوتا نشود