به غیر سرکشی از ابلهان مجو بیدل

غبار ما چه خیال است توتیا نشود

چو سبحه آنقدرم کوته است تار امید

که صد گره اگرش واکنی رسا نشود

که نخل این چمن از بی بری دوتا نشود