یک دوتیشه جان کنیت درد بستون نشود

صرفه بقا نبردکس به دستگاه هوس

خانه های سوخته را خار و خس ستون نشود

عشق بی نیاز ز نومیدی کسیش چه غم

فرصت گذشته چسان تاختن دهد به عنان

اینقدر بفهم و بدان آن زمان کنون نشود

قدردانی همه کس تنن اداگواه تو بس