اینقدر بفهم و بدان آن زمان کنون نشود

عشق بی نیاز ز نومیدی کسیش چه غم

یک دوتیشه جان کنیت درد بستون نشود

فرصت گذشته چسان تاختن دهد به عنان

قدردانی همه کس تنن اداگواه تو بس

کز لب تو نام حیا بی عرق برون نشود

نفس خیره سر به خطا مایل است در همه جا