بگذر از ابرام طبع کز هوس هرزه دو

تا سحر از روی شمع رنگ جدا می شود

خاک به سر می کند زندگی از طبع دون

پستی این خانه ها تنگ هوا می شود

حرص خجل نیست لیک کار حیا می شود

بیدل ازین دشت و در گرد هوس رفته گیر

قافله هر سو رود بانگ درا می شود