در خموشی بس حلاوتهاست از نی کن قیاس

از حجاب دود خویش این شعله اخگر می شود

ای که از لطف حقیقت آگهی خاموش باش

یک سخن هم کز دو لب خیزد مکرر می شود

چون نوا در دل گره گردید شکر می شود

هیچکس را در محعت شرم همچثبمی مباد

در هوایت هرکه گرید دیده ام تر می شود