عیب جو گر لاف بینش می زند آیینه وار

چون نوا در دل گره گردید شکر می شود

هیچکس را در محعت شرم همچثبمی مباد

در هوایت هرکه گرید دیده ام تر می شود

تیرباران زبان طعن جوهر می شود

گاو و خر از آگهی انسان نخواهدگشت لیک

آدمی گر اندکی غافل شود خر می شود