گردنی کز تاج زرین شاخ نرگس می شود

از دل روشن طلب شیرازه اجزای عشق

پرتو شمع آشیان رنگ مجلس می شود

سرنگونی می کشد آخربه باغ اعتبار

از نفس باید عیار ساز الفتهاگرفت

ای ز عبرت غافلان دل با که مونس می شود

هرچه گوبی بیدل از نقص وکمال آگاه باش