در ره عشقت که پایانی ندارد جاده اش

از شکستن دست در گردن حمایل می شود

بر مراد یک جهان دل تا به کی گردد فلک

گر دو عالم جمع سازد کار یک دل می شود

هرکه واماند برای خویش منزل می شود

گر بسوزد آه مجنون بر رخ لیلی نقاب

شرم می بالد به خود چندانکه محمل می شود