کس اسیر انقلاب نارساییها مباد

شرم می بالد به خود چندانکه محمل می شود

انفعال هستی آفاق را آیینه ام

هرکه روتابد زخود با من مقابل می شود

دست قدرت چون تهی شد پای در گل می شود

این دبستان من و ما انتخابش خامی است

لب به دندان گر فشاری نقطه حاصل می شود