خاک را نقش قدم زخم نمایان می شود

باد صحرای جنون هرگه گل افشان می شود

جیبم از خود می رود چندانکه دامان می شود

پای تا سر عجز ما آیینه نازکدلی ست

پرده ناموس دردم از حجابم چاره نیست

گر گریبان چاک سازم ناله عریان می شود

غنچه دل به که از فکر شکفتن بگذرد