غنچه وار از برگ عیش این چمن بی بهره ایم

خون بود رنگی کزو تصوبر انسان می شود

ای فضول و هم عقبا آدم از جنت چه دید

عبرت است آنجا که صاحبخانه مهمان می شود

دامن ماپرگل از چاک گریبان می شود

ناله ها در پرده دود جگر پیچیده ایم

سطر این مکتوب تا خواندن نیستان می شود