به پیچی ز اندیشه نابکار

چو دستش شد او جان ایشان ببرد

در کینه را خوار نتوان شمرد

تو را زود یاد آید این روزگار

توزین هرچ کاری پسر بدرود

زمانه زمانی همی نغنود

به پرهیز زین گنج آراسته