برگ گر هر گه در آب افتاد کم بو می شود

دل چو شد روشن جهان هم مشرب او می شود

شش جهت در خانه آیینه یک رو می شود

جوهر اخلاق نقصان می کشد از انفعال

هرچه گفتیم از حیا دادیم بر باد عرق

حرف ما بیحاصلان سبز از لب جو می شود

درکمین هر وقاری خفتی خوابیده است