زبن کاروان چه سودکه هرکس چونقش پا

آفات از هوس به سرت هاله می شود

این شعله ها ز دست تو جواله می شود

از سعی پیش تاخته دنباله می شود

بی شغل فتنه نیست چو نفس از فساد ماند

چون قحبه عجوز که دلاله می شود