اوج عرفان را که برتر از کمند گفتگوست

ذره ما گر رود از خود جهانی می شود

درخور جهد است حاصلهاکه از بهر هما

سایه می سوزد نفس تا استخونی می شود

هر که بر می آید از خود نردبانی می شود

در محبت بسکه مینایم شکست آماده ست

اشک هم بر من دل نامهربانی می شود