هنوز می شکند شیشه برسر جمشید

تلاش خلق به جایی نمی رسد اما

همان به دوش نفس ناقه می کشد امید

حذر ز نشئه دولت که مستی یک جام

نماند علم و هنر عشق تا به یاد آمد

چراغها همه گل کرد دامن خورشید

غبار قافله رفتگان پرافشان ست