جز سوختن افسرده دلان هیچ ندارند

توفان مگر از عهده مذهب به در آید

آرام زمانی ست که در علم یقینت

تاثیر ز جمعیت کوکب به در آید

رحم است به خشتی که ز قالب به درآید

با بخت سیه چاره خوابم چه خیالست

بیدار شود سایه چو از شب به درآید