با بخت سیه چاره خوابم چه خیالست

تاثیر ز جمعیت کوکب به در آید

جز سوختن افسرده دلان هیچ ندارند

رحم است به خشتی که ز قالب به درآید

بیدار شود سایه چو از شب به درآید

زین مرحله خوابانده به در زن که مبادا

آواز سوار از سم مرکب به درآید