چون ماه نو از شرم زمین بوس تو داغم

بیدار شود سایه چو از شب به درآید

زین مرحله خوابانده به در زن که مبادا

آواز سوار از سم مرکب به درآید

هرچند که پیشانی ام از لب به در آید

خطی ز سیهکاری من ثبت جبین است

ترسم که زند جوش و مرکب به در آید