هرچند که پیشانی ام از لب به در آید

زین مرحله خوابانده به در زن که مبادا

آواز سوار از سم مرکب به درآید

چون ماه نو از شرم زمین بوس تو داغم

خطی ز سیهکاری من ثبت جبین است

ترسم که زند جوش و مرکب به در آید

آنجا که غبار اثر از خوی تو گیرند