آنجا که غبار اثر از خوی تو گیرند

هرچند که پیشانی ام از لب به در آید

خطی ز سیهکاری من ثبت جبین است

ترسم که زند جوش و مرکب به در آید

آتش تریش چون عرق از تب به درآید

گر پرتو حسن تو به این برق شکوه است

خورشید هم از خانه مگر شب به درآید