آتش تریش چون عرق از تب به درآید

خطی ز سیهکاری من ثبت جبین است

ترسم که زند جوش و مرکب به در آید

آنجا که غبار اثر از خوی تو گیرند

گر پرتو حسن تو به این برق شکوه است

خورشید هم از خانه مگر شب به درآید

در خلوت دل صحبت اوهام وبال است