چو آن کلکی که سر تا پاش در تحریر فرساید

ز پیمان خیالت نقش امکان گرده ای دارد

شکستن نیست ممکن رنگ این تصویر فرساید

به شغل سجده ات گردی نماند از ساز اجزایم

مسلسل شد نفس سر می کنم افسانه زلفت

مگر راهی که من دارم به این شبگیر فرساید

ز حد بردیم رنج جهد و آزادی نشد حاصل