که از خود می توانم رفت ا گر او باز می آید

به اشکی فکر استقبال آهم می توان کردن

که گردآلوده از فتح طلسم راز می آید

هنوز از سخت جانی این قدر طاقت گمان دارم

فسون ساز غفلت گر نگردد پنبه گوشت

چو تار از دست برهم سوده هم آواز می آید

دل هر ذره خورشیدی ست اما جهد کو بیدل