زبانم را حیا چون موج گوهر لال کرد آخر

نفس تا پرفشان است از تو و من برنمی آید

کسی زین خجلت در آتش افکن برنمی آید

ز زنجیری که درآب است شیون برنمی آید

حضور دل طمع داری ز تعمیر جسد بگذر

که گوهر از صدفها بی شکستن برنمی آید