گدازی از نفس گیر انتخاب نسخه هستی

ز زنجیری که درآب است شیون برنمی آید

حضور دل طمع داری ز تعمیر جسد بگذر

که گوهر از صدفها بی شکستن برنمی آید

که جز شبنم ز شیر صبح روغن برنمی آید

غرور خودسریها ابجد نشو و نما باشد

ز تخم اول به جز رگهای گردن برنمی آید