ریاضت تاکجا بار درشتی بندد از طبعت

که جز شبنم ز شیر صبح روغن برنمی آید

غرور خودسریها ابجد نشو و نما باشد

ز تخم اول به جز رگهای گردن برنمی آید

به صیقل آینه ازننگ آهن برنمی آید

به رفع تهمت غفلت گداز درد سامان کن

که دل تا خون نگردد از فسردن برنمی آید