صدا از جام و مینا بی شکستن برنمی آید

تمتع آرزو داری ز چرخ از راستی بگذر

که بی انگشت کج از کوزه روغن برنمی آید

شکنج خانمان آنگه دماغ عرض آزادی

کمند ناله از دل برنمی دارد گرانی را

به سنگ کوه زور هر فلاخن برنمی آید

ضعیفی اشک ما را محو در نظاره کرد آخر