به سامان گریبان هیچ دامن برنمی آید

ضعیفی اشک ما را محو در نظاره کرد آخر

به آسانی گره از چشم سوزن برنمی آید

زمانی غنچه شو از گلشن و صحرا چه می خواهی

چو آه بی اثر واسوختم از ننگ بیکاری

مگر از خود برآیم دیگر از من برنمی آید

نفهمیده ست راه لب نوای شکوه ام بیدل