گردد در آفتاب سیاهی مگر سپید

از اهل جاه ناز جوانی نمی رود

چینی چه ممکن است کند موی سرسپید

زین دوری تمیز که دارد نگاه خلق

شغل هوس به جوهر تحقیق ظلم کرد

دل شد سیاه چند کنی بام و در سپید

گر وارسی به معنی شیخان روزگار