هر اسم خاص وضع مسمای دیگر است

گه خوردن از چه ترک کند زاغ پر سپید

خجلت سیاهی از رخ زنگی نمی برد

هرچند گل کند عرقش در نظر سپید

اشهب مگوچوگشت دم ویال خرسپید

آنجاکه سینه صافی مردان قدم زند

افکندنی ست گر همه گردد سپر سپید