قاصد شوق از کمین نارسایی ایمن است

کو فراموشی که گویم نوبت یادم رسید

سنگ هم گر واشکافی یار می آید برون

این صدا از بیستون و سعی فرهادم رسید

ناله ای دارم که در هر جا فرستادم رسید

شعله افسرده بیدل شهپر خاکستر است

در هوایش هرکه رفت از خود به امدادم رسید