سرو خرامان ناز حشر چه نیرنگ داشت

آینه صیقل زنید دیده به دیدن رسید

بردم از این نوبهار نشئه عمر دوبار

دیده ام از دیده رست دل به دل من رسید

هر چه ز من رفته بود با به مسکن رسید

بیدل از اسرار عشق هیچکس آگاه نیست

گاه گذشتن گذشت وقت رسیدن رسید