اشک را از دیده دوری کرد تا مژگان سفید

زیرگردون چون سحردریک نفس گشتیم پیر

می شود موی اسیر ان زود در زندان سفید

راه غربت یک قدم رنجش کم از صد سال نیست

بزم می گرم است از دمسردی واعظ چه باک

برف نتواند شدن در فصل تابستان سفید

انتظار تیغ نازش انفعال آورد بار