بزم می گرم است از دمسردی واعظ چه باک

می شود موی اسیر ان زود در زندان سفید

راه غربت یک قدم رنجش کم از صد سال نیست

اشک را از دیده دوری کرد تا مژگان سفید

برف نتواند شدن در فصل تابستان سفید

انتظار تیغ نازش انفعال آورد بار

چون عرق گردیدآخر خون مشتاقان سفید