شمع می گوید که ای در بند خواب افسردگان

لب اگر آید بهم بوسی بر آن لبها زنید

سیلی امواج وقف خانه بر دوش حباب

لنگری چون موج گوهر در دل دریا زنید

شعله هم آب است گر بر روی غفلت وازنید

ذوق حال از نام استقبال باطل می شود

نیست امروز آنقدر فرصت که بر فردا زنید