گوش اگر باز است باری قفل بر لب ها زنید

خانه پردازی نمی باید پی آرام جسم

این غبار رفته را در دامن صحرا زنید

نیست ساز عافیت در محفل گفت و شنود

می توان فرهاد شد گر بیستون نتوان شدن

تیغ اگر بر سر نباشد تیشه ای بر پا زنید

شهرت موهوم ننگ بی نشانی تا به کی