آتش گمنامیی در شهپر عنقا زنید

می توان فرهاد شد گر بیستون نتوان شدن

تیغ اگر بر سر نباشد تیشه ای بر پا زنید

شهرت موهوم ننگ بی نشانی تا به کی

نقد راحت برده اند از کیسه گاه زندگی

بعد از این چون شعله در خاکستر خود وازنید

خاک صحرای فنا خمخانه جوش بقاست