به هر نهال کز این باغ رست آه کنید

خضاب ماتم موی سفید داشتن است

ز مرگ پیش دو روزی کفن سیاه کنید

حریف سرو بلندش نمی توان گردید

به برق جلوه حسنش کراست تاب نگاه

غنیمت است اگر سیر مهر و ماه کنید

درین قلمرو عبرت کجا امید و چه یاس