کو غنچه چه گل بوس و کنارست ببینید

این دشت که جولانگه صد رنگ تمناست

ای آبله پایان همه خارست ببینید

خونگرمی عشق آینه پرداز بهارست

یک سجده نپیمود طلب بی عرق شرم

پیشانی ما آبله دارست ببینید

آن رنگ کز اندیشه برون است خیالش