گو یک دو شرر چین نکشد دامن کاغذ

با تیغ توان شد طرف از چرب زبانی

در آب چو روغن نبود جوشن کاغذ

بر فرصت هستی مفروشید تعین

چون خامه خجالت کش این مزرع خشکیم

چیدیم نم جبهه به افشردن کاغذ

بیدل سر فواره این باغ نگون است